انواع فناوری شارژ

(0 رای)

انواع فناوری شارژ

امروزه میزان تولید گوشی های هوشمند با صفحه نمایش های بزرگ و روشن که در ساخت آنها از پردازنده های قدرتمند استفاده می شود، در حال افزایش است. در نتیجه شرکت های سازنده این گوشی ها نیازمند یک منبع تغذیه قدرتمند می باشند و پیشرفت فناوری های شارژ کردن گوشی های تلفن همراه می تواند نقش موثری در راضی کردن کاربران در مواجه شدن با این معضل داشته باشند. در این مقاله قصد داریم شما را با نحوه کارکرد انواع فناوری های شارژ و شارژرهای سریع آشنا کنیم.

شارژ با کابل

تقریبا تا چند سال پیش برای شارژ کردن هر گجت و گوشی حتما باید از کابل و شارژر خود آن دستگاه استفاده می شد. اما امروزه با استفاده از کانکتورهای استاندارد این مشکل بر طرف شده است. تا به حال دقت کرده اید که برخی از شارژرهای دیواری از بعضی دیگر قوی تر هستند. اساس کار شارژرهای با سیم به این صورت است که توان الکتریکی از طریق شارژر به کابل USB و سپس به باتری دستگاه متصل به آن، می رسد. توان الکتریکی در واقع ترکیبی از ولتاژ و جریان است. همه شارژرها 5 ولت هستند با جریان های 1 یا 2 آمپری، مثلا یک گوشی که شارژر 1 آمپری دارد را می توان با شارژر 1 آمپری یا 2 آمپری یک گوشی دیگر شارژ کرد. با همه این تفاسیر بهتر است برای شارژ دستگاه خود از شارژر اصلی خود گوشی استفاده نمایید، سپس با شارژری از برند همان گوشی و نهایتا از شارژر سایر برندها استفاده شود.

شارژ بی سیم

در این روش با توجه به کلمه بی سیم دیگر نیازی به متصل کردن کابل نیست و کافی است تلفن همراه (در صورت پشتیبانی از این فناوری) را روی تشک مخصوص یا سطح میز قرار داده تا فرایند شارژ بدون مشکل و دردسر حضور کابل صورت پذیرد. در شارژ بی سیم از روش القای مغناطیسی استفاده می شود به طوری که شارژر انرژی را به دستگاهی که در پشت تلفن همراه تعبیه شده است منتقل می کند. در این سیستم شارژ دو سری سیم پیچ وجود دارد، یکی از این سیم پیچ ها انرژی را به میدان مغناطیسی تبدیل می کند و می تواند به صورت بی سیم این انتقال شارژ را انجام دهد و سیم پیچ دیگر هم این میدان شناور را به انرژی تبدیل می کند. و در واقع می توان گفت که این سیم پیچ ها به عنوان مبدل ایفای نقش می کنند. علاوه بر روش القای مغناطیسی روش دیگری به نام تشدید مغناطیسی هم وجود دارد که تفاوت چندانی با روش القای مغناطیسی ندارد و میدان مغناطیسی مسافت طولانی تری را می تواند طی کند به همین دلیل با استفاده از این روش می توان چند وسیله و گجت را به صورت همزمان شارژ کرد. در فناوری های شارژ بی سیم باید به ولتاژ گوشی و شارژر دقت شود در صورت کم بودن ولتاژ، سرعت شارژ نیز محدود می شود همچنین سرعت شارژ با روش بی سیم معمولا کمتر از شارژ کردن با کابل است. در حال حاضر استاندارد های Qi و Air Ful دو استاندارد اصلی برای شارژ وایرلس می باشند. استاندارد Qi از بزرگترین و پر طرفدارترین استانداردهای شارژ بی سیم است که این استاندارد در جدیدترین گوشی های اپل، سامسونگ و ال جی استفاده می شود. استاندارد Air Ful مجموعه ای از دستگاه ها را معمولا با برند Power Mat عرضه می کند. دو تکنولوژی Qi و Air Ful با یکدیگر سازگار نیستند به این معنا که اگر یک گوشی صرفا از استاندارد Qi پشتیبانی می کند را نمی توان با پد مخصوص مجهز به تکنولوژی Air Ful شارژ کرد.

مزایای شارژ وایرلس: نداشتن سیم وکابل، فقدان درگاه شارژ روی بدنه گوشی باعث می شود راه ورود گرد و غبار به درون دستگاه بسته شود.
معایب شارژ وایرلس: انتقال شارژ در این فناوری از طریق فلز امکان نمی پذیرد و جنس بدنه پشتی اکثر گوشی هایی که قابلیت فناوری شارژ بی سیم را دارند از پلاستیک و شیشه است که احتمال شکستگی و آسیب پذیری را در آنها بیشتر می کند. از سرعت انتقال شارژ کمتری نسبت به شارژر کابلی برخوردارند. به دلیل اینکه سطح شارژر و بدنه گیرنده باید در تماس با یکدیگر یا با فاصله بسیار ناچیز از یکدیگر قرار بگیرند، با دور شدن از هم عملیات شارژ متوقف خواهد شد.

شارژ سریع

با وجود اینکه گوش های هوشمند با گذر زمان از لحاظ نرم افزاری و سخت افزاری رو به ارتقا بوده اند با این حال باتری، از قطعاتی است که با سرعت کمی پیشرفت کرده است. ساده ترین راه برای حل این مشکل افزایش ظرفیت باتری است که با تکنولوژی در حال حاضر فقط می توان اندازه باتری ها را بزرگتر کرد، و این مسئله هم باعث تولید گوشی هایی با ابعاد بزرگتر می شود که با طراحی تخت و باریک با سلیقه اکثریت کاربران، در تناقض می باشد. با توجه به موارد ذکر شده حداقل می توان مدت زمان شارژ شدن گوشی های موبایل را با کمک شارژرهای سریع کوتاه تر کرد. این فناوری سخت افزار مخصوص خودش را دارد و برای استفاده از آن باید از گوشی هوشمندی استفاده کنید که از این فناوری و شارژر و کابل مخصوص آن پشتیبانی می کند. برای اینکه نحوه عملکرد فناوری شارژ سریع را بدانیم بهتر است گریزی به چگونگی شارژ شدن باتری ها داشته باشیم. امروزه اکثر گوشی های هوشمند از باتری لیتیوم یونی بهره می برند، این باتری ها شامل یک الکترود منفی، یک الکترود مثبت و یک الکترود ما بین این الکترودها می باشد. یون های لیتیومی که در داخل باتری وجود دارند با جا به جایی از یک الکترود به الکترود دیگر باتری را در حالت شارژ شدن یا تخلیه شارژ قرار می دهند. حال با در نظر گرفتن موارد ذکر شده به چگونگی نحوه عملکرد فناوری شارژ سریع می پردازیم. همانطور که از اسم آن مشخص است این فناوری روند شارژ شدن باتری گوشی هوشمند را تسریع می کند به طوری که معمولا با افزایش توان خروجی شارژر و یا افزایش ولتاژ و جریان انجام می شود. ممکن است این شبهه به وجود بیاید که افزایش توان می تواند برای گوشی مضر باشد ولی باید به این نکته توجه داشت که در اکثر گوشی های هوشمند حال حاضر یک تراشه درونی تعبیه شده است که دمای باتری و میزان توان شارژ ورودی را تنظیم می کند. این تراشه ها در گوشی های هوشمند می توانند زمانی که باتری به طور کامل شارژ یا دمای آن زیاد شد توان و برقی که از شارژر دریافت می کند را کم یا قطع می کند. در واقع به زبان ساده تر می توان گفت که تمام فناوری های شارژ سریع دارای یک ویژگی مشترک که آن هم انتقال بیشتر جریان برق است، می باشند. هر یک از کمپانی های مطرح برای شارژ کردن سریع گوشی های پرچمدار خود از فناوری مخصوص خود استفاده کرده اند. به عنوان مثال سامسونگ از فناوری شارژ سریع Adaptive، وان پلاس از Dash Charge، هواوی از Super Charge، کوالکام از Quick Charge، موتورولا از Turbo Charge و اوپو از VOOC استفاده می کنند. که با تحقیقات و مقایسه های انجام شده فناوری شارژ سریع Super Charge شرکت هواوی رتبه نخست را به خود اختصاص داد.

استاندارد های USB

نسل اول از استانداردهای USB به دستگاه های بهره مند از این پورت ها اجازه دریافت انرژی های با حداکثر توان 2.5 وات را می دادند. بعد از مدتی این مقدار در پورت های USB 3.0 حدود 4.5 وات بیشتر شد. در طول چندین سال این مقادیر به عنوان استانداردهای رسمی برای پورت های USB بودند اما پس از مدتی شارژرهای مبتنی بر این پورت، با پشت سر گذاشتن این استانداردها توانستند توان بیشتری از انرژی الکتریکی را به گوشی های هوشمند برسانند، در حال حاضر یک شارژر USB معمولی می تواند امکان شارژ گوشی های با توان 10 وات را فراهم کند و بعد ها با استفاده از کابل های microUSB این میزان به مقدار کمی افزایش پیدا کرد. در نهایت شارژرهای مبتنی بر پورت USB-C بهترین نوع از این کابل ها هستند که می توانند توان بالاتری از انرژی (5 ولت و 3 آمپر، معادل با 15 وات) را به گوشی های هوشمند تحویل دهند.

استاندارد Quick Charge کوالکام

شرکت کوالکام از اولین شرکت هایی بود که توانست استانداردهای سریع جدیدی برای شارژ گوشی های هوشمند معرفی کند. این شرکت در سال 2013 هنگامی که تراشه اسنپدراگون 600 را عرضه کرد فناوری جدید Quick Charge را نیز معرفی نمود، که با استفاده از این فناوری امکان تحویل 10 وات انرژی به گوشی های هوشمند امکان پذیر شده بود. نسل دوم از فناوری Quick Charge ها در سال 2015 معرفی شد که می توانست 18 وات توان را به گوشی های هوشمند تحویل دهد. گوشی های شرکت موتورولا و سامسونگ فناوری های مشابه ای با عنوان Turbo power و Adaptive Fast Charge را با استفاده از این استاندارد به گوشی های خود اضافه کردند. در سال 2016 سومین نسل از استاندارد Quick Charge نیز معرفی شد که با استفاده از آن امکان تولید شارژرهای با خروجی 3.6 ولت تا 20 ولت امکان پذیر بود.

در سال 2017 استاندارد Quick Charge 4.0 برای اولین بار معرفی شد که با استفاده از این استاندارد می توان میزان توان خروجی را تا 27 وات افزایش داد. در نهایت استاندارد + Quick Charge 4.0 آخرین ورژن شرکت کوالکام می باشد که از استاندارد های USB PD 3.0 پشتیبانی می کند و با استفاده از این استاندارد امکان تحویل 27 وات انرژی تحت ولتاژ 3 تا 11 ولت و همچنین جریان 0 تا 3 آمپر فراهم است.

استاندارد Oppo VOOC

استاندارد Oppo VOOC برای اولین بار در سال 2014 همزمان با معرفی گوشی Oppo Find 7 معرفی شد این استاندارد برای اینکه بتواند جریان 3 آمپری را به گوشی های هوشمند برساند از یک شارژر و یک کابل ویژه استفاده می کرد. در حال حاضر شرکت وان پلاس از این استاندارد استفاده می کند و آن را با نام Dash Charge می شناسند. کمپانی Oppo در سال 2018 استاندارد جدید خود را تحت عنوان Super VOOC و همزمان با گوشی Find X Lamborghini که از این فناوری بهره می برد را معرفی کرد. این استاندارد امکان تحویل توان قابل توجه 50 وات به گوشی های هوشمند را ممکن ساخت.

استاندارد Super Charge هواوی

در سال 2017 کمپانی هواوی گوشی Mate 10 را با فناوری شارژ سریع جدید با عنوان Super Charge معرفی کرد که این فناوری قادر بود خروجی 5 ولت و تحت جریان 4.5 آمپر را تامین کند. نسل دوم فناوری ذکر شده در سال 2018 با معرفی گوشی Mate 20 Pro معرفی شد که شرکت هوآوی این فناوری را هم با نام Super Charge منتشر کرد. این فناوری در مقایسه با نسخه اول دارای دو برابر ولتاژ خروجی بیشتر یعنی 10 ولت بوده است. همچنین فناوری ذکر شده تحت جریان 4 آمپر، می تواند توان قابل توجه 40 واتی را به گوشی های هوشمند برساند.

نظرات کاربران
(0)
هیچ دیدگاهی وجود ندارد
دیدگاه خود را بنویسید
*
*

شاخه‌ها


پیگیری سفارشات شما